Buk

Niewiele jest drzew, które mogą rywalizować z bukiem pod względem barw listowia: na wiosnę zachwycają soczystą zielenią, a jesienią korona przybiera olśniewające ciepłe barwy od żółtej przez pomarańczową do czerwonej i brązowej. Buk jest cieniolubny, wrażliwy na suszę i stosunkowo odporny na zanieczyszczenia powietrza. W lesie regla dolnego te majestatyczne drzewa mają optymalne warunki do życia. Buk to jedno z najbardziej długowiecznych drzew - dożywa nawet 300 - 500 lat, ustępując pod tym względem jedynie dębom. Drewno bukowe jest wysokokaloryczne. Od wieków używane jest jako opał  i do produkcji węgla drzewnego, smoły, potażu. Liście buka były pokarmem dla nierogacizny.

Orzeszki (bukiew, bukwa) są jadalne i bardzo pożywne,  wytwarza się z nich olej, a wysuszone niegdyś mielono na mąkę.

Rosnące w lesie buki zaczynają owocować pomiędzy 60 a 80 rokiem życia. Obfite lata nasienne przypadają co kilka lat (6-8 lat). Spróchniałe drewno (czyr) było używane do krzesania ognia.  Buki są też najbardziej wydajnymi producentami ściółki – opadłe liście zawierają w swoim składzie sporo wapnia, co hamuje wyjaławianie gleb. Mieszkańcy doliny Przysłupianki wyrabiali z drewna bukowego łyżki, grabie, elementy krosien, wieszaki i tłuczki. W dawnych czasach Słowianie wierzyli, że gospodarstwa, w których rośnie buk, są strzeżone od złych czarów. 

Wspólnie z leśnikami wybraliśmy pięknego buka rosnącego na skraju urwiska obok Wilczego Jaru, obwód pnia w roku 2025 to blisko 240 cm. Buk nosi imię Bazyli na pamiątkę Bazylego Michalaka. A jego patronem został Św. Bazyli Wielki. Kapliczkę namalowała Ulyana Nyshchuk

Św. Bazyli Wielki - biskup Cezarei, teolog, patron zakonników. Żył w IV w. w Kapadocji, jest autorem tekstów liturgicznych i jednej z pierwszych reguł zakonnych. Jest czczony przez katolików i prawosławnych jako jeden z ojców powszechnego Kościoła.